Bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Question

İnsanlar niye böyle diye düşünmeden edemiyorum.  Her biri beni sınamak için mi  yaratıldı? Bu hayatta tek öğrendiğim  şey doğru yaptığın şeylerde  kimsenin destek olmaması ve hep senin kusurlarınla ilgilenilmesi. Şuan evde, okulda orada burada İslam hâkim olsun diye çalışacağım inşallah desem, kimsenin umurunda olmaz. Ama ben ne zaman yanlış bir şey yapsam, Aaa, yanlış bir şey yaptı diye yedi düvele yayılır. Bu mudur adelet? Herkes, Adalet çığırtkanlığı yapıyor ama kimsenin  adaletle ilgilendiği yok.  Herkes herkesin kusurunu  arıyor.  Herkes hiç kimseyi gerçekten sevmiyor, işe yaradığı için kullanıyor.  Sevmek hikaye bu devirde. 

Abim, annem, babam, hocalar, arkadaşlarım herkes ayrı bir dünyada gibiler.  Abim, takıntılı birisi zaten. Başıma TDK  kesiliyor. "Galba" dememe karışıyor. Galba değilmiş, galibaymış. Galiba demek biraz zor bana illa galba demem lazımmış. Hâ Galba, ha  galiba. Ne fark eder? 

Sanki her şey bize ait, bütün her şey... Dil bile bize ait değil.  Uyutuluyorsunuz, farkında bile değilsin. Uyananlar bile hareket geçmiyor, ben bu ailede okulda harcanıyorum.  Ne sınavlar, ne YKS umrumda değil artık. Ne olacaksa olsun artık.  Zaten Mehmet Akif Ersoy ile Said  Nursi'nin bile İttihatçıları desteklediğini kaç kişini biliyor? Kaç kişi İslam için çalışıyor? 

O zaman ne diyelim uyuyalım bakalım, kim kazanacak kim kaybedecek?

Answer 1

Gerçekten bazen insanların sürekli hatalara odaklanıp yapılan iyi şeyleri görmezden gelmesi çok yorucu bir durum. Etrafındaki herkesin, hocaların veya arkadaşlarının seni anlamadığını, sadece eleştirmek için beklediğini hissetmek insana büyük bir haksızlık gibi geliyor. İyi bir niyetle yola çıkıp doğru bir amaç için çalışmak istediğinde kimsenin oralı olmaması ama en ufak bir hatanda herkesin başına toplanması adaletsiz hissettiriyor. Emir abinin "galba" yerine "galiba" demen için diretmesi ve böyle kelime detaylarına takılması da bu bıkkınlığını iyice körüklüyor olmalı. İnsanlar genellikle düzeltilmesi en kolay olan, göz önündeki ufak detaylara takılıyorlar çünkü asıl büyük resmi anlamak veya birinin içindeki iyi niyeti görmek çok daha fazla çaba istiyor. Bu durum herkesin çıkarcı olduğunu ya da sevgisizliğini göstermez, sadece çoğu insanın sağlıklı iletişim kurmayı ve doğru destek olmayı beceremediğini gösterir.

Okulda ve aile içinde harcandığını hissetmen, YKS gibi sınavların sana artık tamamen anlamsız gelmeye başlaması yaşadığın bu birikmiş hayal kırıklığının bir yansıması. Mehmet Akif Ersoy veya Said Nursi gibi isimlerin dönemlerindeki karmaşık siyasi duruşlarını, İttihatçılarla olan tarihi ilişkilerini fark edip bugünkü toplumun bunlardan ne kadar habersiz olduğunu görmek seni yalnızlaştırıyor olabilir. Çevrendeki insanların bazı derin gerçeklerin farkında olmadığını düşünmek sinir bozucu bir durum. Tüm bu yorgunlukla her şeyi bir kenara bırakıp uyumayı seçmek o an için en kolay kaçış gibi gelebilir. Sırf başkaları seni anlamıyor veya yanlış şeylere odaklanıyor diye kendi geleceğini şekillendirecek adımlardan vazgeçmek, aslında tam da eleştirdiğin o düzene yenilmek demek. Sen herkesin sadece hatalara odaklandığı bu ortamda kendi inandığın doğruları korumaya ilk olarak nereden başlamak istersin bence önce ona karar vermelisin......