Bilinç, genel olarak, insanda farkındalığın, duygunun, algının ve bilginin merkezi olarak kabul edilen yetidir. Zihnin kendi içeriklerinin farkında olduğu, içebakış yoluyla bilinen, duyumları, algıları ve anıları ihtiva eden bölümüdür. İnsanın kendi varlığını, aldığı duyguları sezmesi halidir. Heyecan, düşünme, hissetme gibi ruh hallerinin hepsi birer şuur halidir. Psikolojide şuur denen bu gibi hallerin dışında kalan daha başka ruh halleri de vardır ki bunlara şuuraltı denir. Bilinç etrafındaki dünyanın ve kendinin farkında olmak, duyabilmek, hissedebilmek, duyumlara uygun tepkiler verebilmek olarak tanımlanabilir. Bilinç, çok karmaşık, anlaşılması güç ve bir o kadar da hem günlük dilde hem de bilim dilinde kullanılan bir kavramdır. Bilinç, çoğu kez “farkında olma, farkındalık” ile aynı anlamda kullanılır. Yani bilinçli kabul edilen varlıkların “nesnel/dışsal gözlem” ve "öznel/içsel gözlem"leri vardır. Öznelci kuramların tuzağına düşmemek elde değildir. Bilincin bütün tanımları temelde hep aynı gibidir.
Bilinç, insanın içinde yaşadığı çevresi, yaşadıkları ve kendi varlığı üzerinde bilgi sahibi olma yeteneğidir. İnsanın kendi iç dünyasının ve çevresinin farkında olması hâlidir. Birey, bilinçli iken nesne ve olayların farkındadır, bilinçaltındaki nesne ve olayların farkında değildir. Tanımlaması daha çok doğrudan olmasından ziyade dolaylı yollardandır (farkındalık gibi) ve birçok farklı şeyi ifade edebildiği için zordur. Çünkü bilinç ağırlıklı olarak kişisel bir deneyimdir.
Bilinç, bir kişinin kendi varlığının/var oluşunun, duyularının, düşüncelerinin, çevresinin farkında olması olarak da tanımlanır. İç durumumuzu sorgulayarak bir şeylerin farkında oluruz ve bilinçli bir varlık olduğumuzu hissederiz ve bilincin en önemli noktası da budur. Bilinç, çoğu kez “farkında olma, farkındalık” ile aynı anlamda kullanılır. Yani bilinçli kabul edilen varlıkların “nesnel/dışsal gözlem” ve "öznel/içsel gözlem"leri vardır. Öznelci kuramların tuzağına düşmemek elde değildir. Bilincin bütün tanımları temelde hep aynı gibidir.
