Algı, psikoloji ve bilişsel bilimlerde duyusal bilginin alınması, yorumlanması, seçilmesi ve düzenlenmesi anlamına gelir. Duyu organlarımızın fiziksel uyarılmasıyla oluşan sinir sistemindeki sinyallerden meydana gelir. Örneğin, görme, gözün retinasına düşen ışıkla, işitme, kulağa gelen ses ile algılanır.
Algı, sadece pasif bir şekilde bilgi almak değildir. Aynı zamanda öğrenme, dikkat, hafıza ve beklenti gibi faktörlerle şekillenebilir. Algı, duyusal girdinin hem “aşağıdan yukarıya” işlenmesini hem de kişinin kavram ve beklentilerinin algıyı etkilemesini içerir. Beynin algısal sistemleri, çevremizdeki dünyayı, duyusal bilgileri eksik veya değişken olsa bile, kararlı bir şekilde görmemizi sağlar. İnsan ve hayvan beyinleri, farklı bölgeleri farklı duyu bilgilerini işlemek üzere kısımlı bir yapıya sahiptir. Bu farklı kısımlar birbirleriyle bağlantılıdır ve birbirlerinden etkilenir. Örneğin, tatma duyusu, kokudan güçlü bir şekilde etkilenebilir. Algı, sinir sisteminin karmaşık işlemlerine dayanır ve genellikle kişilere zahmetsizce gerçekleşir gibi gelir.
Deneysel psikoloji, algı anlayışını 19. yüzyılın sonlarından bu yana çeşitli teknikleri birleştirerek ilerletti. Algının ne derece aktif bir hipotez test sürecinde kullanılabilir olduğu veya gerçekçi duyusal bilginin elde edilebilmesinin bu süreci gereksiz kılıp kılmayacağı tartışma konusudur. Beynin algısal sistemleri, insanların çevrelerindeki dünyayı, duyusal bilgileri eksik veya değişken olsa bile, kararlı bir şekilde görmesini sağlar.
Algı, insan yaşamında önemli bir rol oynar çünkü çevremizi anlamamızı mümkün kılar. Günlük hayatta karşılaştığımız olayları, nesneleri ve ilişkileri algılayarak anlamlandırırız. Algı, bilişsel süreçlerimizin temel bir parçasıdır ve çevremizle etkileşimde bulunmamızı sağlar.
