Coğrafya felsefesi, coğrafyanın insan hissiyatına olan etkisini inceleyen bir felsefe dalıdır. Coğrafya felsefesi, coğrafyanın doğası, yöntemleri, kapsamı, değeri ve amaçları gibi konuları ele alır. Coğrafya felsefesi, coğrafyanın diğer bilim dallarıyla olan ilişkisini de inceler. Coğrafya felsefesi, coğrafyanın tarihi boyunca değişik yaklaşımlar ve akımlar ortaya çıkarmıştır. Bunlardan bazıları şunlardır:
-
Çevrecilik: Bu yaklaşıma göre, coğrafya insanların doğal çevreleriyle olan etkileşimini incelemelidir. Çevrecilik, 19. yüzyılda Alman coğrafyacılar tarafından geliştirilmiştir. Çevreciliğin en önemli temsilcileri Alexander von Humboldt, Carl Ritter ve Friedrich Ratzel’dir.
-
Bölgesellik: Bu yaklaşıma göre, coğrafya yeryüzünü bölge bölge tanımlamalı ve bölgelerin özelliklerini karşılaştırmalıdır. Bölgesellik, 20. yüzyılın başlarında Fransız coğrafyacılar tarafından geliştirilmiştir. Bölgeselliğin en önemli temsilcileri Paul Vidal de la Blache, Jean Brunhes ve Albert Demangeon’dur.
-
Pozitivizm: Bu yaklaşıma göre, coğrafya doğa bilimleri gibi nesnel ve ölçülebilir verilere dayanmalıdır. Pozitivizm, 20. yüzyılın ortalarında Amerikan coğrafyacılar tarafından geliştirilmiştir. Pozitivizmin en önemli temsilcileri Richard Hartshorne, William Morris Davis ve Fred K. Schaefer’dir.
-
İnsancıl coğrafya: Bu yaklaşıma göre, coğrafya insanların yaşadıkları yerlere anlam yüklemelerini ve yerle olan bağlarını incelemelidir. İnsancıl coğrafya, 20. yüzyılın sonlarında İngiliz coğrafyacılar tarafından geliştirilmiştir. İnsancıl coğrafyanın en önemli temsilcileri Yi-Fu Tuan, David Lowenthal ve Edward Relph’dir.
