1923-1930 yılları arası olaylara bakıldığında Türk dış politikasının önceliklerinin şunlar olduğu söylenebilir:
-
Lozan Antlaşması’ndan kalan sorunların çözümü: Lozan Antlaşması’nda Türkiye’nin lehine sonuçlanan pek çok konu vardı, ancak bazı sorunlar da çözümsüz bırakılmıştı. Bunlar arasında Musul meselesi, yabancı okullar, patrikhane, nüfus mübadelesi ve borçlar sorunu sayılabilir. Türkiye, bu sorunları ulusal çıkarları doğrultusunda çözmek için diplomatik girişimlerde bulundu.
-
Uluslararası alanda saygın bir konum kazanma: Lozan Antlaşması’yla Türkiye’nin bağımsızlığı ve egemenliği tanınmıştı, ancak Türkiye henüz uluslararası alanda etkin bir rol oynamıyordu. Türkiye, bu dönemde uluslararası alanda saygın bir konum kazanmak için Milletler Cemiyeti’ne üye oldu, Balkan Antantı gibi bölgesel iş birliği örgütleri kurdu veya katıldı, komşu ülkelerle dostluk ve iş birliği antlaşmaları imzaladı.
-
Tam bağımsızlık ilkesinden ödün vermemek: Lozan Antlaşması’yla Türkiye’nin bağımsızlığı ve egemenliği tanınmış olsa da, bazı devletler Türkiye’nin bu durumunu kabullenmekte zorlandı. Özellikle İngiltere ve Fransa, Türkiye’nin Boğazlar üzerindeki hakimiyetini sınırlamak, Musul’da petrol çıkarmak, Ortadoğu’da nüfuz kurmak gibi amaçlarla Türkiye’ye baskı yapmaya çalıştı. Türkiye ise tam bağımsızlık ilkesinden ödün vermeden bu baskılara karşı koydu ve ulusal çıkarlarını savundu.
