Magnitüd, deprem sırasında açığa çıkan enerjinin bir ölçüsü olarak tanımlanmaktadır. Enerjinin doğrudan doğruya ölçülmesi olanağı olmadığından, Amerika Birleşik Devletleri’nden Prof. C. Richter tarafından 1930 yıllarında bulunan bir yöntemle depremlerin aletsel bir ölçüsü olan “Magnitüd” tanımlanmıştır.
Magnitüd, sismograf adı verilen aletler tarafından ölçülen deprem dalgalarının büyüklüğüne dayanır. Magnitüd değeri, depremin kuvvetini ve etkisini gösterir. Magnitüd değeri arttıkça, depremin yarattığı enerji ve hasar da artar. Magnitüd değeri, logaritmik bir ölçek üzerinde ifade edilir. Yani, magnitüd değeri bir birim arttığında, depremin yarattığı enerji yaklaşık 32 kat artar.
Magnitüd değerleri, farklı ölçeklerde belirlenebilir. En yaygın kullanılan ölçekler şunlardır:
-
Richter ölçeği: Depremin yerel magnitüdünü belirleyen bir ölçektir. Depremin merkezinden 100 km uzaklıktaki sismografın kaydettiği maksimum dalga genliğine dayanır. Bu ölçek, küçük ve yakın depremler için uygun olsa da, büyük ve uzak depremler için yetersiz kalabilir.
-
Moment magnitüd ölçeği: Depremin moment magnitüdünü belirleyen bir ölçektir. Depremin kırılan yüzeyinin büyüklüğünü, kayma miktarını ve kayma sertliğini dikkate alır. Bu ölçek, büyük ve uzak depremler için daha doğru sonuçlar verir.
