Misak-ı Milli, Türk Kurtuluş Savaşı’nın siyasi manifestosu olan altı maddelik bildiridir. İstanbul’da toplanan son Osmanlı Meclis-i Mebusanı tarafından 28 Ocak 1920’de oy birliği ile kabul edilmiş ve 17 Şubat’ta kamuoyuna açıklanmıştır. Bildiri, I. Dünya Savaşı’nı sona erdirecek olan barış antlaşmasında Türkiye’nin kabul ettiği asgari barış şartlarını içerir. Bildiri mecliste Ahd-i Millî Beyannamesi adıyla kabul edilmiş, ancak daha sonra “Misak-ı Milli” olarak anılmıştır. Her iki deyim de Ulusal Yemin anlamına da gelir.
Misak-ı Milli’nin ana hatları Erzurum Kongresi (22 Temmuz - 7 Ağustos 1919) ve Sivas Kongresi’nde (4-11 Eylül 1919) biçimlendi. Ankara’da hazırlanan metin, Trabzon mebusu Hüsrev Sami Bey (Gerede) aracılığıyla İstanbul’a gönderildi. Meclis’te yapılan görüşmeler sonucunda metin üzerinde bazı değişiklikler yapıldı ve altı madde halinde kabul edildi.
Misak-ı Milli’nin maddeleri şunlardır:
-
Mütareke sınırının dışında kalan ve Türk çoğunluğunun yaşadığı yerler Türk vatanının ayrılmaz bir parçasıdır.
-
Arap çoğunluğunun yaşadığı yerlerin geleceği halk oylaması ile belirlenecektir.
-
Kars, Ardahan ve Batum’un durumu halk oylaması ile tespit edilecektir.
-
Batı Trakya’nın durumu bölge halkının iradesine bırakılacaktır.
-
İstanbul ve Marmara’nın güvenliği sağlanacaktır.
-
Boğazlar’ın yönetimi ve serbest geçiş hakkı Türkiye ile ilgili devletler arasında kararlaştırılacaktır.
Misak-ı Milli, Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarının belirlenmesinde temel alınmıştır. Misak-ı Milli ilkeleri doğrultusunda Kars Antlaşması ve Lozan Antlaşması imzalanmıştır.
