Bunun en büyük sebebi Osmanlı’nın Viyana kapılarında yeniden yenilmesidir. Bu hadise Avrupa’nın yıllardır beklemiş olduğu Osmanlı’nın zayıfladığına ve Askeri olarak eski ihtişamının olmadığını göstermişti. Osmanlı Devleti bunu gören Avrupa Devletlerinin rahat durmayıp bu durumdan yararlanacağını biliyordu. O yüzden kendini korumak için sorunlarını sahada değil masada çözmeye karar verdi. Sömürge imparatorluklarıyla anlaşmaya konsolosluklar kurmaya ve müttefik bloklar oluşturmaya başlamıştı. Aynı zamanda ekonomik anlamda Avrupa ve Dünyanın geri kalanından geride kalmaya başlayan Osmanlı hem ekonomik anlamda Avrupa’yı örnek almak ve yakalamak için Avrupa ile diplomatik olarak yaklaşmaya başladı.
Bu fark ve eksiklik gitgide açılmaya ve Osmanlı için kaçınılmaz son yakınlaşmaya başlamıştır. Orduya yapılan yeniliklerde Osmanlı aleyhine gerçekleşince Osmanlı Devleti askeri anlamdaki çabalarını diplomasiye taşımıştır. Osmanlı bu askeri boşluğu denge politikasıyla elde ettiği Rusya, İngiltere ve Fransa ile doldurmuştur. Rusya’nın askeri kuvveti İngiliz ve Fransız kuvvetleri toplamıyla eşitleniyordu. İngiltere ve Fransa Rusya’nın Akdeniz'e inmesini istemiyordu ve Osmanlıyı korumak adı altında Rusya'nın Akdeniz'e inmesini engelliyordu. Rusya bir sürü fırsata rağmen hayalleri olan Akdeniz'e ulaşamamıştır. Ama bu diplomatik yaklaşım Osmanlı Devletinin düşmanlarının ülkeyi bölmekten kurtaramamıştır. Denge politikasındaki dönemde Osmanlının dost olarak gördüğü devletler tek tek Osmanlı ile savaşa girip topraklarını ele geçirmiştir. Rusya Kırım’ı İngiltere Mısır, Filistin, Ürdün'ü ve Fransa’da Cezayir ve Suriye’yi ele geçirmiştir.
