Esham-ı Cedide, Osmanlı Devleti’nin bir iç borçlanma yöntemidir. Devlet, para sıkıntısı çektiği zamanlarda, vergi gelirlerinin bir kısmını sehim adı verilen senetler halinde peşin para karşılığında satmıştır. Bu senetlerin sahipleri, her yıl devletten faiz adı verilen bir gelir almışlardır. Bu senetler, yaşam boyu geçerli olup, miras yoluyla devredilememiştir. Esham-ı Cedide uygulaması, III. Mustafa zamanında başlamış ve 1860’lı yıllara kadar devam etmiştir. Esham kelimesi Arapça’da “pay, hisse” anlamına gelmektedir.
