İngilizlerin, egemenliği altındaki toplulukları sömürmek için kullandıkları bahaneler, dönemlere ve bölgelere göre değişiklik göstermiştir.
Ancak genel olarak, İngilizlerin sömürgecilik bahaneleri şunlardır:
-
İngilizler, sömürgecilik faaliyetlerini ekonomik çıkarlarını korumak ve artırmak için gerekli bir adım olarak göstermişlerdir. Sömürgelerden, İngiltere ve Avrupa pazarının gereksinimi olan baharat, tütün, şeker, pamuk, çay gibi ürünleri getirmişlerdir. Ayrıca sömürgelerdeki yeraltı ve yerüstü kaynaklarından da yararlanmışlardır.
-
İngilizler, sömürgecilik faaliyetlerini siyasi güçlerini pekiştirmek ve rakip devletlere karşı üstünlük sağlamak için bir araç olarak kullanmışlardır. Sömürgeleri, stratejik noktalar olarak değerlendirmişler ve deniz yollarını kontrol etmişlerdir. Ayrıca sömürgelerdeki yerli halkları kendi yanlarına çekerek veya bölerek diğer devletlerin nüfuzunu engellemeye çalışmışlardır.
-
İngilizler, sömürgecilik faaliyetlerini kültürel ve medeni bir misyon olarak sunmuşlardır. Kendilerini üstün bir ırk ve medeniyet olarak görmüşler ve sömürgeleştirdikleri bölgelerdeki yerli halkları eğitmek, uygarlaştırmak ve Hristiyanlaştırmak gibi bir sorumlulukları olduğunu iddia etmişlerdir. Bu amaçla, İngiliz kültürünü, dilini, hukukunu ve eğitim sistemini sömürgeleştirdikleri bölgelere yaymışlardır.
-
İngilizler, sömürgecilik faaliyetlerini bilimsel ve teknolojik bir gelişme olarak tanıtmışlardır. Sömürgeleştirdikleri bölgelerde demiryolu, liman, köprü, hastane gibi altyapı projeleri gerçekleştirmişler ve bunların yerli halkların refahına katkıda bulunduğunu savunmuşlardır. Ayrıca sömürgeleştirdikleri bölgelerdeki coğrafya, iklim, bitki, hayvan gibi doğal unsurları araştırmış ve bilimsel veriler elde etmişlerdir.
