II. Murad’a karşı devlet ileri gelenleri arasında oluşan muhalefetin sebepleri şunlardır:
-
Batıda ve doğuda aldığı önemli yerlerden çekilmek zorunda kalan II. Murad, devleti tehlikeli durumdan kurtararak her tarafta barışı sağladı ve bu inançla 1444 yılında oğlu II. Mehmed’e tahtı bırakarak Manisa’ya çekildi. Ancak bu kararı devlet ileri gelenleri tarafından hoş karşılanmadı. Onlara göre II. Murad, Osmanlı Devleti’nin prestijini zedelemiş ve fetih politikasını terk etmişti.
-
II. Murad’ın tahttan çekilmesinden sonra Bizans İmparatoru VIII. İoannis, Macaristan Kralı I. László ve Sırp Despotu Đurađ Branković bir Haçlı ittifakı kurarak Osmanlı Devleti’ne saldırdılar. Bu saldırı karşısında tecrübesiz olan II. Mehmed, babasından yardım istedi. II. Murad, oğlunun çağrısına uyarak yeniden tahta geçti ve Haçlı ordusunu Varna Savaşı’nda bozguna uğrattı. Ancak bu durum da devlet ileri gelenleri arasında rahatsızlık yarattı. Onlara göre II. Murad, oğlunu tahttan indirerek devletin istikrarını bozmuş ve saltanat mücadelesine yol açmıştı.
-
II. Murad, Varna Savaşı’ndan sonra yeniden tahttan çekilmeyi düşündü ancak devlet ileri gelenleri buna izin vermedi. Bunun yerine II. Murad, oğlu II. Mehmed’i Manisa’ya göndererek sancak beyliği yapmasını sağladı. Ancak bu da devlet ileri gelenleri arasında memnuniyetsizlik yarattı. Onlara göre II. Murad, oğlunu uzaklaştırarak onun yetişmesini engellemiş ve veliaht sorununu ortaya çıkarmıştı.
