Atabey, eski Türk devletlerinde, özellikle Selçuklularda şehzadelerin eğitimi veya bağımsız olarak bir eyaletin yönetimi ile görevli vezir veya bu önemli göreve getirilen kişilere verilen unvandır. Atabey, Arapça ata (baba) ile Farsça bey (bey) kelimelerinden oluşur. Atabeyler, sultan oğullarının eğitim ve öğretiminden sorumlu yaşlı ve tecrübeli öğretmen-devlet adamlarıydı. Atabeyler, aynı zamanda kendilerine bağlı olan eyaletleri bağımsız bir şekilde yönetir ve kendi adlarına para bastırır, hutbe okutur ve fetva alırlardı. Atabeyler, Selçukluların zayıflamasıyla birlikte kendi devletlerini kurmuşlardır. Bunlar arasında Zengiler, Artuklular, Danişmendliler, Saltuklular ve İldenizliler sayılabilir .
