Monroe Doktrini, ABD Başkanı James Monroe tarafından 2 Aralık 1823’te kongreye sunulan bir dış politika pozisyonudur. Doktrin, Batı Yarım Küre’de Avrupa kolonyalizmine karşı çıkar ve Amerika kıtasındaki ülkelerin siyasi işlerine yabancı güçlerin herhangi bir müdahalesinin ABD’ye karşı potansiyel olarak düşmanca bir eylem olduğunu savunur.
Monroe Doktrini’nin dayandığı esaslar şunlardır:
-
Anti-kolonyalizm ilkesi: ABD, Avrupa devletlerinden herhangi birinin kolonileştirme taleplerine konu olamaz. ABD, Amerika kıtasındaki bağımsızlık mücadelelerini destekler ve Avrupa devletlerinin bu ülkelere müdahale etmesini kabul etmez.
-
Karışmazlık ilkesi: ABD, Avrupa devletlerinin kendi aralarındaki sorunlar yüzünden yaptıkları savaşlarda hiçbir zaman taraf tutmaz ve Avrupa işleriyle ilgilenmez. Bu ilke, ABD’nin izolasyonist bir tutum benimsemesine yol açmıştır.
-
Kendi sistemlerini yayma tehdidine karşı çıkma ilkesi: ABD, Kutsal İttifak Devletleri’nin siyasi sisteminin Amerika’nınkinden tamamen farklı olduğunu ve kendi sistemlerini bu yarım kürenin herhangi bir yerinde yaymak için yapacakları herhangi bir girişimin barış ve güvenliği için tehlikeli olduğunu belirtir. ABD, Avrupa devletlerinin Amerika kıtasındaki ülkeleri monarşiye veya otoriterliğe dönüştürme girişimlerine karşı çıkar.
