Manto, Dünya’nın çekirdeği ile kabuğu arasında yer alan, yaklaşık 2900 km kalınlığında bir katmandır. Manto, Dünya’nın hacminin %84’ünü oluşturur ve silisyum, magnezyum, demir ve nikel gibi elementlerden oluşur. Manto, sıcaklık ve basınç farkları nedeniyle konveksiyon hareketleri gösterir ve bu hareketler levha tektoniği, volkanizma ve depremler gibi jeolojik olaylara neden olur.
Manto, üst manto, geçiş bölgesi ve alt manto olmak üzere üç kısıma ayrılır. Üst manto, Dünya’nın yüzeyine en yakın kısımdır ve ortalama 400 km derinliğe kadar uzanır. Üst manto, peridotit adı verilen bir kayaç türünden oluşur ve içinde olivin, piroksen ve garnet gibi mineraller bulunur. Üst mantonun en üst kısmı litosfer adı verilen katı bir tabakayı oluşturur. Litosferin altında ise astenosfer adı verilen plastik özellik gösteren bir tabaka bulunur.
Geçiş bölgesi, üst manto ile alt manto arasında yer alan bir kuşaktır ve 400-660 km derinlikleri arasına uzanır. Geçiş bölgesi, sismik dalgaların hızında ani değişimler gösterir ve mineralojik olarak farklılaşır. Geçiş bölgesinde magnezyum silikatları egemen durumdadır.
Alt manto, Dünya’nın en kalın katmanıdır ve 660-2900 km derinlikleri arasına uzanır. Alt manto, demir ve magnezyum silikatlarından oluşur ve yoğunluğu 5,5 g/cm³’ye kadar çıkar. Alt mantonun en alt kısmında ise D’’ (D double prime) adı verilen bir tabaka bulunur. Bu tabaka, çekirdek ile manto arasındaki kimyasal ve termal etkileşimleri yansıtır.
