Pastoral şiir, doğanın güzelliklerini ve pastoral yaşamı (çoban hayatını) idealize eden bir şiir türüdür. Bu tür şiirlerde genellikle doğa sevgisi, kırsal yaşamın sade ve huzurlu yanları öne çıkarılır. Pastoral şiir, doğanın saflığını, güzelliğini ve huzurunu vurgularken, şehir yaşamının karmaşıklığından ve yapmacıklığından uzak bir dünya tasvir eder. Çobanlar, çoban kızları, koyunlar ve doğal manzaralar gibi unsurlar pastoral şiirlerin sıkça kullanılan temalarıdır.
Pastoral şiirin kökeni Antik Yunan ve Roma edebiyatına dayanır. Bu türün en tanınmış temsilcilerinden biri, İskenderiyeli şair Theokritos'tur. Theokritos'un pastoral şiirleri, Yunan pastoral edebiyatının temelini atmıştır. Daha sonra, Roma şairi Vergilius da "Eclogae" adlı eseriyle pastoral şiirin Latin edebiyatındaki en önemli temsilcilerinden biri olmuştur.
Pastoral şiir, doğa ve insan arasındaki uyumu, saflığı ve basitliği vurgulayarak okuyuculara bir tür kaçış sunar. Bu tür şiirler, romantizm akımıyla birlikte tekrar popülerlik kazanmıştır ve birçok modern şair de pastoral temalar kullanarak bu geleneği sürdürmüştür.
Çoban Çeşmesi
Derinden derine ırmaklar ağlar,
Uzaktan uzağa çoban çeşmesi.
Ey suyun sesinden anlayan bağlar,
Ne söyler şu dağa çoban çeşmesi?
