Budizm, Sanskritçede “uyanmış kişi” anlamına gelir. Budistlerin nihai amacı, nirvanaya ulaşmaktır.
Budizm, MÖ 6. yüzyıl ile 4. yüzyılın ortalarında Hindistan’dan Orta ve Güneydoğu Asya’ya, Çin’den Kore’ye ve Japonya’ya yayılmıştır. Budizm, hayattaki acı, ıstırap ve tatminsizliğin kaynaklarını açıklamak ve bunları gidermenin yollarını göstermeyi hedefler. Budizm’de öğretilerin ana çatısını meditasyon gibi içe bakış yöntemleri, reenkarnasyon denilen doğum-ölüm döngüsünün tekrarı ve karma denilen neden-sonuç zinciri gibi kavramlar oluşturur.
Budizm’in kurucusu Siddhartha Gautama ya da Sakyamuni, Budizm dinine göre bu aydınlanmaya ulaşan ilk kişiydi. Siddhartha, prenslikten dilenciliğe kendi isteğiyle geçmiş biriydi. Hayatını meditasyon yapıp seyahat ederek geçirdi ve fakirdi. Hayat hakkında daha fazla bilgi edinip insanların neden acı çektiğini, acının hafifletilmesine nasıl yardımcı olunabileceğini öğrenmek istiyordu. Bu yolda kendini zorlu şartlara soktu. Daha sonra “Orta Yol”, bir diğer adıyla “Sekiz Katlı Yol” denen bir şey buldu. Ne aşırı çileci olunması gerekiyordu ne de aşırı zengin. İki uç nokta arasında bir yaşam tarzı benimsenmeliydi. Aydınlanmasını yaşayan Buda’dan sonra Budizm, hızla yayılmaya devam etti.
