“Alp” kelimesi, eski Türklerde “kahraman, yiğit, cesur” anlamına gelirken, “eren” kelimesi “arayan, bulan” anlamlarına gelmektedir. Bu iki kelimenin birleşiminden oluşan “alp-eren” kelimesi, “kahraman arayan” ya da “kahraman bulan” anlamına gelir.
Bu durum, Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi ve Anadolu’ya yerleşmesi sonrasında ortaya çıkmış olabilir. İslamiyet’in Türkler arasında yayılmasından sonra Türk alpleri, önce alp gazi mahiyetini almışlar, tasavvuf cereyanının halk arasında yerleşmesiyle de alp erenler, yani mücahid dervişler şekline girmişler ve daha ziyade devletin sınırlarında uç bölgelerde yaşamışlardır.
Bu nedenle, “alp-eren” kelimesi, hem kahramanlık ve cesaret anlamına gelen “alp” kelimesini, hem de manevi olgunluğu ve dini yol göstericiliği ifade eden “eren” kelimesini bir araya getirerek, Türklerin hem fiziksel hem de manevi güçlerini birleştiren bir kavram haline gelmiştir. Bu, Türklerin hem savaşçı hem de manevi yönlerini bir arada barındıran bir toplum olduğunu gösteren önemli bir göstergedir. Bu durum, Türklerin Anadolu’ya yerleşmesi ve İslamiyet’i kabul etmesi sonucunda daha da belirginleşmiştir.
