Osmanlı Devleti, genel olarak merkeziyetçi bir yapıya sahipti. Devlet yönetimi, padişahın mutlak otoritesine dayanıyordu. Padişah, devlet teşkilatında en üst mertebede sayılmasına rağmen Harem, Divan ve çeşitli odakların fikirleri baskın olabiliyordu. Osmanlı Devleti yönetim sistemi, iki temel sistemi birlikte işletmiştir. Bunlardan ilki tımar sistemi, diğeri ise kul sistemiydi.
Tımar sistemi, Osmanlı Devleti’nin askeri ve ekonomik gücünü sağlayan bir sistemdi. Bu sistemde, devlete sadık olan ve asker yetiştiren kişilere devletin gelir getiren arazilerinden bir kısmı tımar olarak verilirdi. Tımar sahipleri, bu arazilerden elde ettikleri gelirle kendileri ve askerleri için gerekli ihtiyaçları karşılarlardı. Tımar sahipleri, devlete vergi vermezler, ancak savaş zamanlarında askerleriyle birlikte sefere katılırlardı.
Kul sistemi ise, Osmanlı Devleti’nin idari ve siyasi gücünü sağlayan bir sistemdi. Bu sistemde, devşirme yoluyla toplanan gayrimüslim çocuklar İslamlaştırılır ve eğitilerek devlet hizmetine alınırlardı. Kul sisteminin en önemli kurumları Yeniçeri Ocağı ve Enderun Mektebi idi. Yeniçeri Ocağı, Osmanlı Devleti’nin seçkin piyade birliği idi. Enderun Mektebi ise, padişaha yakın hizmet eden ve devletin yüksek makamlarına yükselen kulların yetiştiği saray okulu idi.
