Takrir-i Sükûn Kanunu, 4 Mart 1925 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edilen bir yasadır. Hükûmete olağanüstü yetkiler veren Takrir-i Sükûn yasası ile Kasım 1924 ortalarında dinsel gericilik tehlikesine karşı Başbakan İsmet İnönü, sıkıyönetim ilân edilmesini istemiştir. Ancak Meclis’te bu isteğini kabul ettiremeyince istifa etmiş ve yerine ılımlı kişiliğiyle tanınan Fethi Okyar başbakanlığa getirilmiştir. 1925 Şubat ortalarında Şeyh Said İsyanı patlak verince, Doğu Anadolu Bölgesi’nde hemen sıkıyönetim ilân edilmiştir. Fethi Bey düşürülmüş ve İsmet Paşa 3 Mart’ta yeni hükûmeti kurmuştur. Yeni hükûmet ilk iş olarak Takrir-i Sükûn yasası’nı Meclis’ten geçirmiş ve biri isyan bölgesinde, öteki Ankara adını taşımakla birlikte yurdun geri kalan bölgelerinde çalışmak üzere iki de İstiklal Mahkemesi kurulmasını kararlaştırmıştır. Diğer taraftan ordu birlikleri harekete geçirilmiştir. Yapılan planlı askerî harekât ile, isyancılar dağıtılmış, elebaşıları yakalanmıştır. Suçlu oldukları hükûmet tarafından iddia edilenler İstiklâl Mahkemeleri’nde yargılanmışlardır. Suçlu görülenler çeşitli cezalara (idam dahil) çarptırılmışlardır. Yapılan soruşturmada isyancıların bir kısmının Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası’na mensup oldukları anlaşılmıştır. Bunun üzerine memleketteki tek muhalefet partisi de 3 Haziran 1925’te hükûmet kararı ile kapatılmıştır .
