Osmanlı Devleti’nin XVI. yüzyılda Fransa’ya kapitülasyonlar vererek ulaşmak istediği amaçlar şunlardır:
-
Doğu Akdeniz ticaretini canlandırmak ve Fransa’yı kendi yanına çekerek Avrupa Hıristiyan Birliği’ni bozmak. Bu amaçla Kanuni Sultan Süleyman, siyasi ve askeri olarak Alman tehlikesine karşı bir çok defa Fransa’ya yardım etmiş, Fransa Kralı’nı esaretten kurtarmıştır.
-
Fransız liman ve topraklarında aynı haklara sahip olmak. Bu amaçla 1535 yılında taraflar arasında imzalanan Kapitülasyon Antlaşması (İmtiyaz-ı Mahsusa) ile, Fransız tüccarların Osmanlı limanlarından serbestçe yararlanabilecek, Osmanlı ülkesinde ölen Fransız tüccarların malları Fransa’daki varislerine bırakılacak, Türk tüccarlarla Fransız tüccarlar arasında yaşanan anlaşmazlıkların Türk mahkemelerinde çözülmesi ancak mahkemelerde bir de Fransız tercüman bulunacak gibi kararlar alınmıştır.
Kapitülasyonlar Kanuni döneminde kısmen hedefine ulaşmış ancak Akdeniz ticaretinde beklenen canlılık sağlanamamıştır. Kapitülasyonların süresi her padişah döneminde uzatılmıştır. Birçok Avrupalı devlete de tanınan bu ayrıcalıklar, 1740 yılında Sultan I. Mahmut zamanında Fransızlara sürekli hale getirilmiştir. Kapitülasyonlar zamanla Osmanlı Devleti’nin ekonomik ve siyasi bağımsızlığını zedeleyen bir faktör haline gelmiştir.
