Türkiye’nin Lozan’da, Osmanlı borçlarının sadece Türkiye’ye yüklenmesinin doğru olmadığını, Osmanlı Devleti’nden ayrılan devletlere de bu borçların pay edilmesi gerektiğini savunmasının dayanağı, hakkaniyet ve gerçekçilik ilkesidir. Türkiye, Osmanlı Devleti’nin çöküşüyle birlikte, Osmanlı topraklarının sadece %10’unu elinde tutmuştur. Bu durumda, Osmanlı borçlarının tamamını Türkiye’nin ödemesi, hem haksız hem de mantıksız bir taleptir. Türkiye, Lozan’da yaptığı müzakerelerde, Osmanlı borçlarının Osmanlı topraklarına göre orantılı bir şekilde paylaştırılmasını istemiştir. Bu şekilde, Türkiye’nin borç yükü azalacak ve diğer devletler de sorumluluk alacaktır. Türkiye’nin bu tezi, Lozan Barış Antlaşması’nda kabul edilmiş ve Osmanlı borçları, Türkiye, Yunanistan, Irak, Suriye, Lübnan ve Mısır arasında paylaştırılmıştır.
