Immanuel Kant’a göre, doğru bilginin kaynağı hem deney hem de akıldır. Kant, bilginin iki kaynaktan geldiğini belirtir: Bilginin ilk kaynağı dış dünya, ikinci kaynağı ise bilgiyi edinen öznedir. Duyumlarla başlayıp deneyle edinilen veriler akıl tarafından işlenmelidir. Bilgi, deneyimle aklın sentezinin sonucudur.
Kant, insanların dünyayı gözlemleyen pasif algılayıcılar olduğunu söylemek yerine, insanların dünyayı bilirken aktif olduğuna inanmıştır. İnsan zihni, dış dünyadan gelen bilgiyi anlamlı kılmak için deneyimlerin üzerine “sezginin formları” adını verdiği uzam ve zaman kategorilerini yükler. Bu süreç, Kant’ın “Transendental Estetik” olarak adlandırdığı, dışarıdan alınan bilginin insan zihninde a priori bilgiler ışığında tekrar inşa edilmesidir.
Özetle, Kant’a göre bilgi, dış dünyadan gelen malzeme (deneyim) ve aklın bu malzemeye uyguladığı işlem (akıl) ile oluşur.
