Geçici yerleşmelerin başlıcaları, yılın belirli bir döneminde kullanılan kır yerleşmeleridir. Türkiye’de geçici yerleşmelerin başlıcaları şunlardır:
-
Yayla: Yaz aylarında hayvancılık ve tarım yapmak için dağlık ve yüksek yerlerde kurulan geçici yerleşmelerdir. Yaylalar, genellikle ahşap veya taştan yapılmış küçük evlerden oluşur. Yaylalar, Doğu Karadeniz Bölümü, Doğu Anadolu Bölgesi ve Toros Dağları’nda yaygındır.
-
Mezra: Kış aylarında hayvancılık yapmak için düz ve alçak yerlerde kurulan geçici yerleşmelerdir. Mezralar, genellikle kerpiç veya samandan yapılmış küçük evlerden oluşur. Mezralar, Doğu Anadolu Bölgesi, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve İç Anadolu Bölgesi’nde yaygındır.
-
Kom: Hayvancılıkla uğraşan göçebe toplulukların kullandığı geçici yerleşmelerdir. Komlar, genellikle keçe veya yünden yapılmış çadırlardan oluşur. Komlar, Doğu Anadolu Bölgesi, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve İç Anadolu Bölgesi’nde yaygındır.
-
Oba: Hayvancılıkla uğraşan göçebe toplulukların kullandığı geçici yerleşmelerdir. Obalar, genellikle deri veya yünden yapılmış çadırlardan oluşur. Obalar, Doğu Anadolu Bölgesi, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve İç Anadolu Bölgesi’nde yaygındır.
-
Çiftlik: Tarım ve hayvancılık yapmak için kurulan geçici veya sürekli yerleşmelerdir. Çiftlikler, genellikle beton veya tuğladan yapılmış büyük evlerden oluşur. Çiftlikler, Ege Bölgesi, Akdeniz Bölgesi ve Marmara Bölgesi’nde yaygındır.
-
Mahalle: Köyün dışında tarım arazilerinin yakınında kurulan geçici veya sürekli yerleşmelerdir. Mahalleler, genellikle kerpiç veya taştan yapılmış küçük evlerden oluşur. Mahalleler, Türkiye’nin her bölgesinde görülebilir.
-
Divan: Balık avlamak için deniz kıyısında kurulan geçici yerleşmelerdir. Divanlar, genellikle ahşap veya sazdan yapılmış küçük kulübelerden oluşur. Divanlar, Karadeniz Bölgesi’nde yaygındır.
