Cahiliye Dönemi, İslam öncesi döneme verilen bir addır. Bu dönemde Arap toplumunun belli başlı özellikleri şunlardır:
-
Cahiliye Döneminde Araplar, tek ve yaratıcı bir Tanrı’nın yanında, onlara yarar ve düşmanlarına karşı üstün gelmelerini sağladıklarına inandıkları başka tanrılara da tapınıyorlardı. Kâbe’yi ve Hacerü’l-esved’i kutsal sayıyorlar, ancak etrafına çeşitli putlar yerleştiriyorlardı.
-
Cahiliye Döneminde Araplar, göçebe kabile hayatı yaşıyorlardı. Bir tür özerk yönetimin egemen olduğu kabilelerde, yaşlılar arasından seçilen başkanların (seyit, şeyh) yetkileri sınırlıydı. Kabile içi bağlılık ve başka kabilelere üstünlük duygusu, bitmez tükenmez kan davalarının ve savaşların da başlıca nedeniydi.
-
Cahiliye Döneminde Araplar, şiddet, yağmacılık, tutsakları köle olarak kullanma, özellikle kadının köleleştirilmesi ve bir mal gibi alınıp satılması gibi ahlaksızlık ve adaletsizliklerle dolu bir hayat sürüyorlardı. Fuhuş, alkol ve çapulculuk yaygındı. Zenginlik ve ırk, bir üstünlük ölçüsü kabul ediliyordu.
-
Cahiliye Döneminde Araplar, fakir ailelerin kız çocuklarını diri diri toprağa gömdükleri de biliniyordu. Bunun iki nedeni vardı. İlk nedeni aç kalma korkusuydu. İkinci nedeni ise kız çocuklarının melek olacağına inanmalarıydı.
-
Cahiliye Döneminde Araplar, edebiyata ve şiire önem veriyorlardı. Ezberleri kuvvetli olan Araplar, genellikle yolculuk esnasında doğaçlama olarak okudukları şiirleri daha sonra bir kağıda aktarıyorlardı. Şiirlerin konusunu memleket hasreti, aşk, özlem, kahramanlık ve yalnızlık gibi konular oluşturuyordu. Yıl boyunca birçok şiir yarışması düzenleniyor, en başarılı yedi şiir Kâbe’nin duvarına asılıyordu.
