Ahilik, Anadolu’da Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde ortaya çıkan bir esnaf dayanışma teşkilatıdır. Ahilik, Arapça’da “kardeşim” veya Türkçe’de “akı” (cömert, eli açık) anlamına gelir. Ahilik teşkilatının kurucusu Ahi Evran’dır.
Ahilik, halkın sanat, ticaret, ekonomi gibi çeşitli dallarda kendisini yetiştirmesine imkan tanıyan, ahlaki ve mesleki disiplin sağlayan, devlete askeri ve siyasi destek veren bir sosyo-ekonomik düzendir. Ahilik teşkilatı, Fütüvvet Teşkilatı’nın Anadolu’daki devamı niteliğindedir.
Ahilik teşkilatının üyelerine Ahi denir. Ahiler, kendilerine mahsus kıyafetler giyer, kuşaklarında bıçak taşır ve birbirlerine kardeşçe davranırlardı. Ahiler, yamaklık, çıraklık, kalfalık, ustalık, yiğitbaşılık, ahi babalık ve kethüdalık gibi safhalardan geçerek mesleklerinde ilerlerlerdi. Ahiler, gündüz işlerinde çalışır, akşam kendilerine ait binalarda sohbetlere katılır ve sema ayinleri yaparlardı.
