Safevi Devleti, 1501 yılında kurulmuş, 1736 yılına dek varlığını devam ettirerek Azerbaycan, İran, Ermenistan, Irak, Afganistan, Türkmenistan ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde hüküm sürmüş olan Şii inanışa sahip bir Türk Devletidir. Safevi Devleti’nin kurucusu olan Şah İsmail, Safeviye Tarikatının şeyh ailesine mensup bir saltanat varisiydi. Safeviye Tarikatı, esasen bir Sufi Tarikatı olup zamanla Bâtıni hareketlerin tesirine girerek Şii inancını benimsemiş ve Şii tarikatlar içerisinde önemli bir yer edinmişti. Safevi Devleti, mutlak monarşi ile yönetilen bir devlet olup modern İran’ın temellerini atan bir imparatorluk olarak kabul edilir.
Safevi Devleti’nin başlıca hükümdarları şunlardır:
-
Şah İsmail (hd 1501-1524)
-
Şah Tahmasb (hd 1524-1576)
-
Şah Abbas (hd 1588-1629)
-
Şah Safi (hd 1629-1642)
-
Şah Abbas II (hd 1642-1666)
-
Şah Süleyman (hd 1666-1694)
-
Şah Hüseyin (hd 1694-1722)
-
Şah Tahmasb II (hd 1722-1732)
-
Şah Abbas III (hd 1732-1736)
Safevi Devleti’nin yıkılışı, Nadir Şah adlı bir askeri liderin isyanı sonucu gerçekleşmiştir. Nadir Şah, Safevi hanedanını devirerek kendi hanedanını kurmuş ve Afşar Hanedanı’nı ilan etmiştir.
