Panarabizm, Arap halkları arasında birlik ve beraberlik hedefine sahip, büyük oranda seküler ve sıklıkla sosyalist bir harekettir. Arap dili, tarihi ve kültürünün varlığından köken alan ve bir kültürel milliyetçilik biçimi olan panarabizm, XIX. yüzyılın sonlarında Osmanlı Devleti’ne karşı bazı bölgelerde bağımsızlık isteyen Araplar tarafından ortaya atılmıştır. Ancak asıl gelişimini I. Dünya Savaşı sonrasında yaşamış, özellikle Batı mandacılığına ve İsrail’e karşı bir tavır olarak şekillenmiştir. Panarabizm, farklı Arap devletleri arasında siyasi birlik veya federasyon kurma çabalarına da yansımış, ancak bu çabalar genellikle başarısız olmuştur. Panarabizm ile panislamizm her ne kadar benzer terimler gibi görünse de, anlam, süreç ve amaç açısından tamamen farklı, hatta birçok noktada zıt iki ideolojidir. Panislamizm, İslam dinine mensup olan tüm halkları birleştirmeyi amaçlayan dini bir harekettir. Panarabizm ise sadece Arap halklarını kapsayan seküler bir harekettir. Panislamizm daha çok Osmanlı Devleti’nin gücünü korumak için geliştirilmiş bir ideolojiyken, panarabizm Osmanlı Devleti’ne karşı geliştirilmiş bir ideolojidir.
