Papirüs, eski zamanlarda yazı yüzeyi olarak kullanılan kalın kağıda benzer bir malzemedir. Sulak bir saz olan papirüs bitkisinin (Cyperus papyrus) özünden yapılmıştır. Papirüs bitkisi, Afrika’da Nil nehri kıyılarında yetişir ve boyu 4 metreye varabilir. Papirüs bitkisinin sapları ve yaprakları, sepet, hasır, sandalet, kayık gibi eşyaların yapımında da kullanılırdı.
Papirüs, Mısır’da en azından Birinci Hanedanlığa kadar kullanılmıştır. Daha sonra Akdeniz bölgesinde ve Kush Krallığı’nda da yaygınlaşmıştır. Papirüs yapmak için, bitkinin saplarının tabakaları ayrılır ve şeritler halinde kesilerek yan yana ve üst üste yapıştırılır. Sonra tokmakla dövülerek ve preslenerek birbirine geçmesi sağlanır. Daha sonra yüzeydeki pürüzler giderilir ve üzerine sedir yağı sürülür. Böylece yazı yazmaya uygun bir kağıt elde edilirdi. Papirüs üzerine kamış kullanarak mürekkeple yazı yazılırdı. Papirüsler, edebi yazılardan resmi yazışmalara kadar çeşitli alanlarda kullanılmıştır. Papirüsler, zamanla bozulmaması için yuvarlanarak veya katlanarak saklanırdı. Papirüsler, çok önemli tarihi belgelerin ortaya çıkmasına sebep olmuştur.
