Kündekâri, küçük ölçüde geometrik parçaların birbirine geçmesi ile elde edilen, Anadolu’da Selçuklu döneminde gelişmiş kendine özgü bir bezeme tekniğidir. Kündekâri’nin kelime anlamı ince marangozluk işi, kıymetli ağaçların işlenmesidir. Kündekâri, Türkçe’ye geçme ve bağlama anlamı taşıyan Farsça kökenli ‘künde’ kelimesinden türemiştir. Kündekâri tekniği, ceviz, abanoz, armut, elma, şimşir, sedir ve gül gibi değerli ağaçların kullanıldığı, ahşap bloklar üzerinde sekizgenler, yıldızlar, baklavalar gibi geometrik şekillere ayrılarak elde edilen bir süsleme stilidir. Kündekâri tekniği ile kapı kanatları, pencereler, dolap kapakları, kürsüler ve mihraplar gibi yapım ayrıntılarıyla kullanılabilen bezemeler yapılır. Kündekâri tekniği hakiki kündekâri ve taklit kündekâri olmak üzere iki gruba ayrılır. Hakiki kündekâri, geometrik ahşap parçaların negatif veya pozitif geçmelerle birbirine bağlanarak örülmesi ile oluşur. Taklit kündekâri ise ahşap bloklar üzerinde kabartma veya çakma yöntemleriyle yapılan daha kaba ve az ustalık isteyen bir gruptur.
