Hamam, bir tür rahatlama ve buhar odasıdır. Hamam, özel bir düzenle ısıtılan sıcak ve soğuk suyu bulunan, yıkanma amacıyla kullanılan yapıdır. Hamamın tarihi Antik Romalılar 'a kadar uzanır. Romalılar hamama büyük önem verir, yalnız yıkanıp temizlenmek için değil, birbirleriyle konuşup görüşmek için de hamama giderlerdi. Türkler ise Müslümanlığın da etkisiyle son derece temizdiler. Şehirlerde umumi hamamlar olduğu gibi, zenginlerin evlerinde, saraylarda da özel hamamlar bulunurdu.
Türk hamamları başlıca üç kısma ayrılır:
-
Soyunma yerleri: Geniş bir sofa ve çevresinde bölmeli sekiler bulunur. Yıkanan kimseler, bu sekilerde uzanıp dinlenirler.
-
Yıkanma yerleri: Soğukluktan geçilerek girilen hamam kısmına denir. Burası da bazı bölümlere ayrılır: Kurna başı denilen herkesin teker teker yıkandığı yer, halvet adı verilen kapalı ve yalnız başına yıkanma hücreleri. Bir de üzerine uzanıp ter dökülen göbek taşı bulunur.
-
Isıtma yeri - külhan: Hamamın altında olup burada ateş yanar. Ateşten yükselen alev ve duman, mermer zeminin altındaki özel yollardan, duvar içlerinden geçer, tüteklik adı verilen bacadan çıkar. Külhandaki ocağın üzerinde sıcak su kazanı, onun da üzerinde soğuk su deposu bulunur.
