Tehcir, bir topluluğun yaşadığı yerden zorla göç ettirilmesi anlamına gelir. Bu terim, Osmanlı Devleti’nde kullanılan bir iskân metodu olarak da bilinir. Tehcir, özellikle I. Dünya Savaşı sırasında çeşitli unsurlara uygulanan geçici sevk ve iskânı ifade eder. Kökeni Arapça “hicret” kelimesinden gelmektedir. Osmanlı hukukunda tehcir, devlet eli ve iradesiyle, bir kişinin veya topluluğun güvenliğini diğerlerine karşı sağlamak amacıyla, olası olumsuzluk ve huzursuzluklardan kurtarmak için devlet sınırları içerisinde daha uygun ve sorun çıkması olanaksız yerlere geçici veya kalıcı olarak göç ettirilmesidir. Tehcir, sınırdışı etmez, sınır içinde yer değiştirtir ve Osmanlı hukuk sisteminin dünya hukuk literatürüne soktuğu bir kavramdır.
Özellikle 1915’te Ermenilere yönelik uygulamalarla tanınan tehcir, Osmanlı tarihinde en büyük ve önemli tehcir uygulaması olarak bilinmektedir. Ancak, bu uygulama sadece Ermenilere değil, öncelikle Karamanoğullarından olan Türklere ve Alevi Türkmen boy ve yörüklerine de uygulanmıştır. Zoraki tehcir, tarihte birçok nedenle gerçekleşmiştir ve toplumsal bellekte önemli bir yere sahiptir.
