İmge, yazınsal ürünlerde, özellikle de şiirde dile getirilmek isteneni daha canlı, daha etkili, duyumsanabilir, göz önüne getirilebilir bir biçimde anlatmak için kullanılır. İmge, zihinsel bir tasarımdır ve belli bir zamanla, belli bir nesneyle sınırlı değildir. İmge, algının karşıtıdır; çünkü algı, belli bir zamanda belli bir çevrede var olan nesne ya da olayların duyumlar yoluyla elde edilen bilincidir. Oysa imgede, nesnenin o an, orada olması gerekmez. İmgenin dört temel ayırıcı özelliği vardır:
-
İmge, bir tasarımın içeriği değildir, bir bilinçtir.
-
İmge, bir yarı gözlemdir.
-
Düşleyen ya da tasarlayan kişi, bu tasarımın nesnesinin var olmadığını bilir.
-
İmge kendiliğindendir. Bir başka ifadeyle imge, dış dünyadan alınan ögelerle oluşturulur.
Şiirde imge, getirdiği yeni, orijinal imgelerle değer kazanır. Nesneleri ya da olayları canlandırma yetisine ise “imgelen” denir. Eğer yaratıcı buluşlar söz konusu ise buna “yaratıcı imgelen” denir. Örneğin:
-
“Gölgeli bir sevinç”
-
“Türkçenin süt dişleri”
-
“Gülen bir buluta dönen başkuş”
-
“Yıldızların sessizliği”
Bu kullanımlar imge olarak gösterilebilir. İmge, dilin sınırlarını aşarak özgün ve etkileyici bir ifade aracıdır. Sanat metinlerinde özellikle şiirde imge, bir zorunluluktur. Çünkü dil, her şeyi anlatmaya yetmez; imge, özgünlük üzerine kurulan sanatın temel taşlarından biridir.
