Genetik, biyolojinin organizmalardaki kalıtım ve genetik varyasyonu inceleyen bir dalıdır. Bu bilim dalı, canlıların özelliklerinin kalıtsal olduğunu anlayışıyla tarih öncesi çağlardan beri bitki ve hayvanları ıslah etmekte kullanılmıştır. Ancak modern genetik bilimi, 19. yüzyılın ortalarında Gregor Mendel’in çalışmalarıyla başlamıştır. Mendel, kalıtımın fiziksel temelini tam olarak bilemese de, bu özelliklerin ayrık (kesikli) bir tarzda aktarıldığını gözlemlemiştir. Günümüzde bu kalıtım birimlerine “gen” adı verilmektedir.
Genler, DNA’da belli bölgelere karşılık gelir. DNA, dört tip nükleotitten oluşan bir zincir molekülüdür. Bu zincir üzerinde nükleotitlerin dizisi, organizmaların kalıt aldığı genetik bilgiyi taşır. Doğada DNA, iki zincirli bir yapıya sahiptir. Her "iplikçik"teki nükleotitler birbirini tamamlar ve genetik bilginin kopyalanması ve kalıtımı için işleyen fiziksel mekanizmayı oluşturur. Nükleotitlerin DNA’daki dizilişi, hücre tarafından aminoasit zincirleri üretmek için kullanılır. Bu zincirlerden proteinler oluşur. Bir proteindeki amino asitlerin sırası, gendeki nükleotitlerin sırasına karşılık gelir. Bu ilişkiye genetik kod denir. Amino asitlerin bir proteindeki dizilişi, proteinin üç boyutlu şeklini belirler ve bu yapı proteinin fonksiyonundan sorumludur. Hücrelerin yaşamaları ve üremeleri için gerekli hemen hemen tüm fonksiyonları proteinler icra ederler. DNA dizisindeki bir değişim, bir proteinin amino asit dizisini ve dolayısıyla onun şekli ve fonksiyonunu değiştirir. Bu, hücrede ve onun bağlı bulunduğu canlıda önemli sonuçlara yol açabilir.
Genetik, organizmaların görünüşünün ve davranışının belirlenmesinde önemli bir rol oynar. Ancak sonucun oluşmasında, organizmanın çevre ile etkileşimi ve genetik birlikte etki eder.
