Erik Erikson’a (1902-1994) göre insanların fizyolojik ihtiyaçlarının giderilmesi bakımından aralarında bir farklılık yoktur. Ancak ortaya çıkan farklılıklar kişinin yetiştiği çevrenin değişik oluşunun bireylerde farklı etkilere yol açmasından kaynaklanır. Bireyin çocukluk dönemindeki benlik gelişimi fizyolojik ihtiyaçlarının giderilmesiyle büyük oranda hızlanır ve sosyal etkilerle oluşumunu sürdürür. Bireyin yaşamındaki kesitler farklı dönemdeki koşullanmalar sonucunda oluşur. Bireyin hayatı boyunca yaşamını idame ettirebilmesi büyük oranda onun çevre ile uyumlu olabilmesine bağlıdır. Bu nedenle sosyalleşme kavramı bireyin sosyal gelişimi açısından temel öneme sahiptir. Birey kişisel gelişimini toplumsal çevreyle kurduğu ilişkilerle sağlar. Kişi etkilendiği toplumsal yaşamın normatif yönünü benimseyip yaşamına aktardığı ölçüde psiko-sosyal varlık olarak kişilik gelişimini tamamlar. Erikson’a göre kişilik gelişimi bireyin yaşamında etkili sekiz evre olarak görülür. 1. evre güvene karşı güvensizlik, 2. evre bağımsızlığa karşı utanma ve şüphecilik, 3. evre girişkenliğe karşı suçluluk duyma, 4. evre başarıya karşılık aşağılık duygusu, 5. evre kimlik kazanmaya karşı rol karmaşası, 6. evre dostluk kazanmaya karşı yalnız kalma 7. evre üretkenliğe karşı duraklama, 8. evre benlik bütünlüğüne karşı umutsuzluktur. Evreler arasındaki geçişlerde taşınan olumsuzluklar uygun çevre koşulları içerisinde bir sonraki evrede düzelir. Böylece bireyin kişilik gelişimi ve kimlik edinme sürecine toplumun kültürel etkileri olumlu olarak yansır; bireyin psiko-sosyal gelişimi tamamlanır.
