Zâkir, Allâh’ı anmakta olan kişiye denir. İslam’da zikir, Rabbimizi hatırlama ve O’nu anma eylemidir. Zâkirler, gönüllerinde sürekli bir ibadet hâliyle yaşarlar. Namaz kıldıkları anlarda değil, her zaman kalpleri zikirle meşgul olur. Gözleri uyusa bile kalpleri uyanıktır. Bu gönül kıvamına ulaşanlar, dâimî bir ibadet hâlinde yaşarlar. Onların oturup kalkmaları, yemeleri içmeleri, hatta istirahatleri bile ibadet ecrine nâil olur. Zâkirler, Rabbimizle beraberdirler ve bu seviyede bedenleri kalplerinin zikriyle nûrlanmıştır. Onlar, Allâh’ı zikretmekle en büyük ibâdeti yerine getirirler.
Zâkirlerin kalpleri, Cenâb-ı Hak’tan başka her şeyden arınmıştır. Onlar, Rabbimizle birlikte olmanın hazzını yaşarlar ve kulluklarını, O’nu görür gibi devam ettirirler. Zâkirlik, nefsi lâyıkıyla tezkiye etmek için sohbet, riyâzât ve zikir gibi mânevî terbiye metodlarına ihtiyaç duyar. Zikir, dilden kalbe indiğinde hakîkî kulluk başlar ve nefs engelini aşma yoluna girilmiş olur.
Allâh Rasûlü -sallâllâhü aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: “Her zaman meyve vermesinden maksad, zâkir kulun gece-gündüz Allâh’ı zikretmesidir.” (Fezâil-i A’mâl, 462).
Zâkirler, Rabbimizin ismini zikredip O’na kulluk eden kimselerdir. Onlar, temizlenmiş kalpleriyle kurtuluşa ererler.
