“Vecd” kelimesi, genellikle tasavvuf terimi olarak kullanılır ve “ruhun dünyevi gerçeklikten kurtulduğu kendinden geçme ve coşkunluk hali” olarak tanımlanır. Bu durum, kişinin bilinci ve hafızası yerinde olmakla birlikte kendine (dünyevi-fiziksel varlığına, duyumlara) ilişkin hiçbir algılamasının olmadığı ve kişinin tümüyle kendi haricindeki bir nesneyle ya da varlıkla (hayal, ruh, ilah vs.) ilgi kurduğu nadir şuur hallerinden biridir.
Vecd, ayrıca “kasıt ve zorlama olmadan Allah’ın bir ihsanı şeklinde sâlike gelen ve onu kendinden geçiren mânevî çarpıntı” (müsâdefe) olarak da tanımlanır. Vecd, zorlama ve yapmacık olmaksızın kalbe gelen feyz ve tecellidir. İlahi aşkın doğurduğu heyecan haline de denir.
Vecd hali, çeşitli gevşeme teknikleri kullanan şamanlarda ve mistiklerde rastlanmakla birlikte, histerik afeksiyonlar, spazmodik hastalıklar, aşırı oruçlar, uzun tefekkürler, bazı bedensel egzersizler sırasında kendiliğinden de oluşabilir.
