Ulvi, Arapça kökenli bir kelimedir ve yüce, eşsiz, benzersiz özelliklere sahip anlamlarını taşır. İslam nazarında iman, kalp ile tasdik edilip dil ile ikrar edildiğinde gerçekleşir. Yani imanın asıl tecelli mekanı akıl değil, hissiyat merkezi olan kalptir. İman ulvi bir histir, yüce bir duygudur. Akıl ise, iman hissine ulaşmakta, başlangıçtaki belli merhaleleri aşmak için gereken bir vasıtadan ibarettir. Aklen kabul edilen ilahi gerçekler, kalben de tasdik edilmezse gerçek bir iman meydana gelmez. İman kalbe yerleşmedikçe amele dönüşmez ve davranışlara istikamet veremez. Bu, Hak katında hiçbir kıymeti olmaz. Nitekim Cenab-ı Hak, ilahi hakikatleri okuyup bildikleri halde kalben hazmetmemiş oldukları için onunla amel etmeyen Beni İsrail alimlerinin halini, ciltlerce kitap taşıyan merkebe teşbih etmektedir.
Ayrıca, Ulvi Teşrif Suresi’nde, Kur’an’ın hikmet sahibi ve her şeyi bilen Allah tarafından gönderildiği açıklanır. Allah’ın kudretinin büyüklüğü, şanının yüceliği ve Peygamber’e lütfettiği mucize ve yardımların, her türlü tasavvurun üzerinde bir ulviyeti olduğu anlatılır. Rasulullah’ın peygamber olarak gönderilmesinin insanlık için büyük bir terakki ve inkişaf vesilesi olduğu müjdelenir. Bu hususları izah etmek için Hazreti Musa, Davud, Süleyman, Salih ve Lut’un kıssalarına temas edilir.
Bizler, sadece O’nun şahsına münhasır olan ulvi faziletlerde O’nu örnek almakla mükellef değiliz. Zaten böylesi yüksek hal ve davranışlar, bir nevi yıldızlardaki ölçülerdir ve bu tip davranışları sergilemeye takat getiremeyiz. Ancak ikinci kısma giren hal, davranış ve sözlerde ise, istidat ve gücümüz ölçüsünde bir ömür O’nu taklit ve takip edip O’nun nurlu izinde yürümekten mesul ve mükellefiz.
