Tezkir, Arapça kökenli bir kelime olup, “hatırlamaya vesile olan şey” anlamına gelir. Edebiyatımızda tezkir, genellikle şairlerin veya belli bir meslekte yetişmiş kişilerin hayat hikâyelerini, eserlerini ve yaptıklarını anlatan biyografi benzeri eserlere verilen addır. Tezkireler, kişilerin yaşam öykülerini kısaca anlatırken, resmî görevleri ve kazandıkları aşamaları belirtir ve şiirlerinden örnekler sunar. Önemli tezkire yazarları arasında Ali Şir Nevai, Sehi Bey, Âşık Çelebi, Şeyh Galip ve Fatin Efendi gibi isimler bulunmaktadır. Türk edebiyatında tezkire yazma geleneği, Ali Şir Nevaî’nin “Mecâlisü’n-Nefâis” adlı eseriyle başlamıştır ve bu eser, edebiyatımızdaki ilk tezkire olarak kabul edilir.
