Medih, bir kimseyi güzel bir niteliği dolayısıyla övme anlamında kullanılan bir ahlak terimidir. Medhin zıttı zemmdir. Zem, birinin aleyhinde kötü sözler söylemek ve onun çirkin, eksik hallerini ortaya dökmek anlamına gelir. Medih, toplum arasında faziletin ve kemalin artmasına neden olabileceği gerekçesiyle hoş görülmüş ve hatta teşvik edilmiştir.
Medih, kişinin yaratılıştan sahip olduğu ve kendi iradesiyle sonradan kazandığı üstün özellikleri ifade ederken, hamd ise sadece ikincileri övmek üzere kullanılır. Kur’an-ı Kerim’de medih kelimesi geçmemekle birlikte hamd ve tezkiye kavramları kullanılarak kişinin kendisini övmesinden söz edilmiştir. Ayrıca, Allah’ın zâtını, peygamberleri, ashabı ve sâlih müminleri metheden çok sayıda âyet ve hadis bulunmaktadır. Bu övgüler, insanın kendisini veya başkasını methederken hak ve adalet ölçülerinden sapmaması gerektiğini vurgular. Özellikle övgüyü hak edecek değerde güzel bir iş yapmadan övülmek isteyenler ve haksız yere kendilerini temize çıkarma çabası içinde olanlar yerilmektedir.
Medih, klasik Arap, Fars ve Türk edebiyatlarında kişi ve topluluklarla çeşitli mekânların övülmesi maksadıyla yazılmış şiirlerde de kullanılır. Özetle, medih, güzel nitelikleri övmek ve takdir etmek amacıyla kullanılan bir terimdir.
