Kös, eskiden haberleşme ve işaretleşmede kullanılan bir çeşit büyük davuldur. Genellikle katır veya deve üzerinde taşınır ve iki ya da daha fazla sayıda kullanılır. Her biri ayrı bir sese göre akort edilir. Törenlerde ve savaşa gidilirken hazırlık yapılması için çalınırdı. Mehterhanede ve askeri musikide kullanılan bu büyük davulu çalana Farsça’da “kusi veya kus-zen”, Türkçe’de ise “kösçü” denir. Kösler, bakır üzerine deve derisi geçirilerek yapılır. Evliya Çelebi, ordu için yapılan 150 çift deve kösü ile fil kösleri gördüğünü yazmıştır. Köslerin en küçüğü, at ve katırlara yüklenirken, daha büyükleri ise deve ve filler tarafından taşınırdı. Kanuni Sultan Süleyman Han’ın Zigetvar Seferine götürdüğü fil kösü, halen askeri müzede bulunmaktadır. Bu büyük davulun çapı 130, yüksekliği ise 127 santimetredir. Kösler, Osmanlı Ordusu’nun maneviyatını yükseltirdi. Yeri, göğü inleten sesiyle düşmanları perişan ederdi. Kös, hayvanın iki tarafına sarılır, köscü de tam ortaya semer kısmına otururdu. İki elinde tuttuğu eşit büyüklükteki tokmakla usul vururdu. Sanki her tokmağın vuruşu zihinlerde “Allah bir” hissini uyandırdığından kösçü arada bir “Yektir Allah” diye bağırırdı.
