“Fâcir”, genellikle İslam dininde kullanılan bir terimdir ve “kötü işler yapan, zina ve işrete düşkün olan, fısk u fücur sahibi (kimse), sefih” anlamına gelir. Fâcir, ayrıca “dindarlık perdesini yırtan, fütursuzca günaha dalan, haktan bâtıla sapan kimse” gibi anlamlar taşır.
Fâcir kelimesi, Kur’an-ı Kerim’de genellikle günah işlemenin nihai noktasında bulunan “kâfir” anlamında kullanılır. Fâcirler, yeryüzünde fesat çıkaran ve ölümden sonra dirilişi inkâr eden kişilerdir. İlgili ayetlere göre, fâcirler ahirette, iman edip kötülüklerden sakınanlarla aynı muameleye tabi tutulmayacak, müminlerin yüzü parlayıp gülecek ve onlar naîm cennetlerine girecekler, fâcirlerin yüzü ise kararacak ve kendileri alevli ateşe atılacaklardır.
Kısacası, fâcir, İslâm dininin kabul etmediği, yasakladığı iş ve hareketleri yapan; aşırı isyâna dalan; özellikle büyük günahlardan olan zinâ etmek, yalan söylemek, adam öldürmek, içki içmek, hırsızlık yapmak gibi fiilleri işleyen, günâhta ısrar eden; başka bir deyişle, Allah’ın emir ve yasaklarını çiğneyen kimseye denir.
