“Hüccet”, sözlükte “delil, burhan, senet” anlamına gelir ve “bir davanın sıhhatine delâlet eden şey” demektir. Osmanlı hukuk terminolojisinde “hüccet” kelimesi iki anlamda kullanılmıştır:
-
Şahitlik, ikrar, yemin ve yeminden nükûl gibi bir davayı ispata yarayan hukukî deliller.
-
Kadı huzurunda taraflardan birinin ikrarını, diğerinin bu ikrarı tasdikini içeren ve bir hükmü ihtiva etmeyen hususlara dair düzenlenmiş belgelere verilen addır.
Bu tür belgelerin üst tarafında kadının imzası ve mührü bulunur. Hüccet asıl bu belgeler için terim olarak kullanılmıştır. Genellikle her iki anlamı ifade eden belgelere de gerektiğinde bir hakkı ispat edici delil olarak kullanılabilmeleri dolayısıyla hüccet denilmiştir.
