II. Meşrutiyet, 23 Temmuz 1908’de Osmanlı Anayasası’nın yeniden ilan edilmesiyle başlayan ve 11 Nisan 1920’de Meclis-i Mebusanın kapatılmasıyla sona eren bir dönemdir. Bu dönemde, Osmanlı İmparatorluğu’nda parlamenter demokrasi, seçim, siyasi parti, askeri darbe ve diktatörlük gibi olgularla tanışılmıştır.
II. Meşrutiyetin ilanını destekleyen başlıca güçler şunlardır:
-
Jön Türkler: Jön Türkler, II. Abdülhamid’in istibdat yönetimine karşı çıkan ve meşrutiyetin yeniden getirilmesini isteyen aydın, subay ve siyasetçilerden oluşan bir harekettir. Jön Türkler, İttihat ve Terakki Cemiyeti adlı bir örgüt kurmuş ve yurt içi ve yurt dışında faaliyet göstermiştir. Jön Türkler, Balkanlarda bulunan Hareket Ordusu’nu kullanarak II. Abdülhamid’i meşrutiyeti ilan etmeye zorlamış ve daha sonra da onu tahttan indirmişlerdir.
-
Halk: Halk, II. Abdülhamid’in baskıcı yönetiminden bıkmış ve meşrutiyetin ilanını sevinçle karşılamıştır. Halk, meşrutiyetin getireceği özgürlük, adalet ve refah umutlarıyla Jön Türkleri desteklemiş ve gösterilere katılmıştır. Halk, aynı zamanda meşrutiyetin Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılmasını önleyeceğine inanmıştır.
-
Bazı devlet adamları: Bazı devlet adamları da meşrutiyetin ilanını desteklemiş ve Jön Türklerle işbirliği yapmıştır. Örneğin, Sadrazam Sait Paşa, II. Abdülhamid’in istibdat yönetimine karşı çıkmış ve meşrutiyeti ilan etmesini istemiştir. Ayrıca, Şehzade Mehmed Reşad Efendi de meşrutiyet yanlısı bir tutum sergilemiş ve II. Abdülhamid’in yerine V. Mehmed olarak tahta çıkmıştır.
II. Meşrutiyetin ilanını destekleyen bu güçler, Osmanlı İmparatorluğu’nda yeni bir siyasi dönemin başlamasına katkıda bulunmuştur. Ancak bu dönemde de birçok sorun yaşanmış ve imparatorluk sonunda yıkılmıştır.
