II. Meşrutiyet, Osmanlı Anayasası’nın, 30 yıl askıda kaldıktan sonra, 23 Temmuz 1908’de yeniden ilan edilmesiyle başlayan ve Mebuslar Meclisi’nin Sultan Vahdettin tarafından 11 Nisan 1920’de tasfiyesi ile sona eren dönemdir. Bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu’nda parlamenter demokrasi, seçim, siyasi parti, askerî darbe ve diktatörlük gibi olgularla tanışılmış, iki büyük savaş (Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı) yaşanmış ve imparatorluğun dağılmasına tanık olunmuştur.
II. Meşrutiyet’in ilan edildiği yer ise İstanbul’dur. Padişah II. Abdülhamit, İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin ve bu cemiyete bağlı genç subayların baskısına karşı koyamayarak meşrutiyeti ilan etmeye mecbur kalmıştır. Meşrutiyet’in ilanı tüm ülkede sevinç gösterileriyle karşılanmış, meşrutiyetle bütün dertlerinin sona ereceğine inanan çeşitli imparatorluk unsurları arasında geçici bir yakınlaşma sağlanmıştır.
