Bir kişinin uzun süren bir yorgunluktan, uykusuzluktan veya hastalıktan sonra kendine gelmesi, canlanması ve yüzüne bir renk gelmesi demektir. Bu deyim aynı zamanda kişinin moralinin düzeldiği, neşesinin yerine geldiği durumları anlatmak için de kullanılır. Örneğin bütün gün ders çalışıp çok yorulan bir öğrenci, dışarı çıkıp biraz hava aldığında ya da sevdiği bir yemeği yediğinde kendine gelir ve canlanır; bu durumda yüzü gözü açılmış olur. Yani bu deyim aslında bir rahatlama ve kendine gelme halini tarif eder.
Uykusuz birinin yüzünü yıkadıktan sonraki o dinçleşmiş halini veya üzgün birinin aldığı güzel bir haberle neşelenmesini de bu deyimle anlatabiliriz.
