Atabetü’l-Hakayık, Edip Ahmet Yükneki’nin 12. yüzyılda Karahanlı beylerinden Muhammed Dâd Sipehsalar’a hediye ettiği bir eserdir. Eserin adı “Hakikatlerin Eşiği” anlamına gelir. Eser, hadis ve Arapça beyitlere dayanarak yazılmış şiirlerle, ahlaklı insan olmanın yollarını, ahlak ilkelerini açıklamış, çeşitli ahlaki öğütlerde bulunmuş, İslami düşünce ve görüşlere yol gösterici olmuştur.
Eserin konusu din ve ahlaktır. Eser didaktik (öğretici) bir nitelik taşır ve bir nasihatname özelliği gösterir. Eserde dünyayı, Allah’ı, insanı bilmenin sadece bilim yoluyla olabileceği anlatılır. Bilginin faydası ve bilgisizliğin zararı hakkında olan konu işlenir. Eserde cömertlik, diline sahip olma, bilge olma gibi konular üzerinde durulur.
Eser 14 bölümden oluşur. Baştaki 5 bölüm giriş, şairin “nevi” adını verdiği 8 bölüm asıl konu, sondaki 1 bölüm de bitiriş bölümüdür. Giriş bölümleri kaside biçimiyle (aa ba ca da…), asıl konu ile ilgili bölümler ve bitiriş bölümü dörtlüklerle (aaba) yazılmıştır. Giriş bölümünde 40 beyit, asıl konu ve bitiriş bölümlerinde 101 dörtlük vardır. Eserin tamamı 484 dizeden oluşur.
Eser Hakaniye lehçesi ile yazılmıştır. Eser aruz ölçüsü ile yazılmıştır. Eserde Arapça ve Farsça kelimeler vardır. Eserde telmih (hatırlatma) sanatı kullanılmıştır.
