Düz uyak, Türk şiirinde ve genel olarak şiirlerde kullanılan bir uyak düzenidir. Bu uyak türünde, dizelerin sonları arasında belirli bir uyum sağlanır ve genellikle aaba, abba gibi uyak düzenleri ile tanımlanır. Düz uyakta, uyak düzeni belirli bir şemaya göre planlanır ve bu düzen, şiirin ritmini ve akıcılığını oluşturur.
Örneğin, dört dizeden oluşan bir beyitte düz uyak şu şekilde olabilir:
A - ilk dize
B - ikinci dize
A - üçüncü dize
B - dördüncü dize
Bu düzen, dizelerin sonlarındaki uyakların belirli bir kalıpta tekrarlanmasını sağlar ve şiirin bütünlüğünü artırır. Düz uyak, özellikle klasik şiirlerde ve geleneksel nazım birimlerinde sıkça kullanılır.
