Minimum yasası, 1840 yılında Alman kimyacı Justus von Liebig tarafından ortaya atılan bir yasadır. Bu yasaya göre, bir bitkinin büyümesi ve gelişmesi için ihtiyaç duyduğu besin elementlerinden toprakta en az bulunanı, bitkinin performansını belirler. Yani, bitkinin ihtiyacı olan tüm besin elementleri toprakta bol miktarda olsa bile, bunlardan biri eksik veya yetersiz ise, bitki o elementin eksikliği oranında büyüyebilir. Örneğin, bitkiler için gerekli olan azot elementi toprakta yeterli miktarda bulunmazsa, bitkiler sararır ve zayıflar.
Minimum yasası, ilk olarak bitki beslenmesi için ortaya konmuş olsa da, daha sonra tüm canlılar ve tüm ekolojik faktörler için genelleştirilmiştir. Buna göre, herhangi bir canlının yaşamı ve gelişimi için gerekli olan faktörlerden en olumsuz olanı, canlının performansını belirler. Örneğin, bir hayvanın yaşamı için gerekli olan su, yiyecek, sıcaklık, ışık gibi faktörlerden en az bulunanı, hayvanın sağlığını ve üremesini etkiler.
Minimum yasası, doğada yaşayan canlıların adaptasyon süreçlerini anlamamızı sağlar. Canlılar, yaşadıkları ortamdaki en sınırlayıcı faktöre uyum sağlamak için çeşitli stratejiler geliştirirler. Örneğin, çölde yaşayan bitkiler, su kaybını önlemek için yapraklarını küçültür veya dikenli hale getirir. Minimum yasası ayrıca tarım ve hayvancılık gibi insan faaliyetlerinde de kullanılır. Tarım alanlarında topraktaki besin elementlerinin analizi yapılır ve eksik olan elementler gübre veya ilaç ile tamamlanır. Hayvan yetiştiriciliğinde ise hayvanların ihtiyaç duyduğu besin maddelerinin dengeli bir şekilde verilmesine dikkat edilir.
