Bağlaçlar, cümleleri veya cümlede görevdeş sözcük ve söz öbeklerini birbirine bağlamaya yarayan kelimelerdir. Tek başına anlamı olmayan bu kelimeler, anlamca birbiriyle ilgili cümleleri bir araya getirir. Bağlaçlar, anlam ilişkileri kurarak cümle içindeki kelimeleri birbirine bağlar. Örneğin, “ve,” “veya,” “ama,” “de,” “fakat,” “çünkü,” “ise,” “yalnız,” “yani,” “zira” gibi bağlaçlar sıkça kullanılır. Bağlaçlar, edatlardan farklı olarak var olan anlam ilgilerine dayanarak bağ kurarlar ve cümleden çıkarıldığında anlam bozulmaz, ancak daralabilir. Örneğin, “Eve gittim, fakat onu bulamadım” cümlesinde “fakat” bağlacı kullanılmıştır. Ayrıca, “ve” bağlacı yerine virgül veya “-İp,” “-ErEk” zarf-fiil ekleri de kullanılabilir. Ancak, “ve” bağlacından önce noktalama işareti kullanılmaz ve bu bağlaçla cümle başlamaz. Bağlaçlar, dilin akıcılığını sağlayan önemli unsurlardır ve cümleleri birbirine bağlayarak anlamın bütünlüğünü korur.
