Ankara’nın havası 1990’lı yıllarda şimdikinden daha kirliydi. Bunun nedeni, o dönemde sanayileşmenin ve kentleşmenin hızlı bir şekilde artması ve hava kirliliğini önlemeye yönelik yeterli yasal düzenleme ve önlemin alınmaması olabilir.
Sanayileşme ve kentleşme, hava kirliliğinin başlıca kaynaklarından biridir. Sanayi tesisleri, termik santraller, taşıtlar, ısınma amaçlı yakıtlar, çöp yakma tesisleri gibi faaliyetler havaya çeşitli kirleticiler (SO2, NOx, CO, PM10, O3, VOC vb.) salarlar. Bu kirleticiler canlıların sağlığını olumsuz yönde etkiler ve atmosferik dengeyi bozarlar.
Hava kirliliğini önlemek için yasal düzenlemeler ve önlemler almak gerekir. Türkiye’de hava kirliliği ile ilgili ilk yasal düzenleme 1986 yılında çıkarılan Hava Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’dir. Ancak bu yönetmelik yeterli olmamış ve uygulamada sorunlar yaşanmıştır. 1990’lı yıllarda hava kirliliği değerleri 1980‘li yılların sonunda ve 1990‘lı yılların başında yaşadığımız kirliliğe yaklaşmıştır. Ankara’da yaşanan hava kirliliğinin başlıca iki nedeni bulunmaktadır: trafik ve ısınma.
2000’li yıllarda hava kirliliği ile ilgili yeni düzenlemeler yapılmış ve bazı önlemler alınmıştır. Örneğin; doğalgaz kullanımının yaygınlaştırılması, araçlara egzoz emisyon testi zorunluluğu getirilmesi, toplu taşıma araçlarının artırılması, yeşil alanların çoğaltılması gibi uygulamalar hava kalitesini iyileştirmeye katkı sağlamıştır. Ancak bu önlemler de yeterli değildir. Hala Ankara’nın havası sağlık standartlarının üzerinde kirli seviyelerdedir.
